Η περίληψη του βιβλίου κέρδισε την προσοχή μου και ήθελα σαν τρελή να το διαβάσω… Ειλικρινά δεν ξέρω τι περίμενα από αυτό το βιβλίο αλλά με άφησε ικανοποιημένη και ταυτόχρονα να θέλω περισσότερα από την ιστορία… Οι 256 σελίδες τελικά δε μου ήταν αρκετές… Θεωρώ πως τέλειωσε κάπως απότομα και ναι ήθελα περισσότερα σε σχέση με το πώς τελειώνει η ιστορία… Τόσο που με κάνει να πιστεύω πως ίσως υπάρχουν σχέδια και για δεύτερο βιβλίο, για τη συνέχεια της ιστορίας της Ελζά και του Τιμπό….

Παρόλα αυτά δε μπόρεσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου από τη στιγμή που ξεκίνησα να το διαβάζω μέχρι που το τελείωσα… Κάτι που ήταν εύκολο λόγω του μικρού μεγέθους του…

Βλέπουμε την ιστορία της Ελζά να προσπαθεί να δείξει σε όλους ότι είναι ακόμα εδώ, πως δεν έχει χαθεί ακόμα κάθε ελπίδα για εκείνη, πως ακόμα ζει αλλά δεν είναι εύκολο μιας και βρίσκεται σε κώμα και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ακούει χωρίς να μπορεί να αντιδράσει σε οποιοδήποτε ερέθισμα…

Ταυτόχρονα βλέπουμε και την ιστορία του Τιμπό που προσπαθεί να αποφύγει τον αδερφό του και το λόγο που βρίσκεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου… Στην προσπάθειά του να ξεφύγει καταλήγει στο δωμάτιο 52… Το δωμάτιο της Ελζά….

Αυτή δεν τον βλέπει,παρά μόνο τον ακούει και τον φαντάζεται σαν ουράνιο τόξο μέσα στη μαυρίλα που την περιβάλλει ενώ αυτός την βλέπει και της μιλάει χωρίς να περιμένει κάποια αντίδραση από εκείνη και κυρίως χωρίς να περιμένει να τον κρίνει για τη συμπεριφορά του…

Είναι περίεργο και ταυτόχρονα όμορφο να βλέπεις να αναπτύσεται ένας συναισθηματικός δεσμός ανάμεσα σε 2 ανθρώπους που δεν έχουν γνωριστεί και δεν έχουν μιλήσει ποτέ μεταξύ τους… Και όμως ο δεσμός ανάμεσα στην Ελζά και τον Τιμπό είναι τόσο γλυκός…. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται με την αφήγηση του καθενός και εγώ έμεινα καθηλωμένη περιμένοντας το θαύμα…. Περιμένοντας την Ελζά να ανοίξει τα μάτια της και να τους δω επιτέλους μαζί…